Welcome to the Continental

Gebruikersavatar
littlehouseonahill
Berichten: 66
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 13:43

Welcome to the Continental

Berichtdoor littlehouseonahill » 30 Mar 2017, 00:57

Principes. Een van de lastigste dingen van de mensheid. Ruzie. Oorlogen. Liefde. "A fish rots from the head down" mompelde Mason, in reactie op Johanna haar vraag. Principes. Hoe het ook komt dat mensen deze principes krijgen of dat deze in diegene groeien - ze zijn sterk aanwezig in de roots van het bestaan. Of is het juist omdat deze bij sommigen ontbreken dat er onvoorziene dingen gebeuren? Johanna glimlachte, knikte. Ze gebaarde naar de deur. Zijn antwoord, of eigenlijk het wachtwoord van de Continental in Toronto, was goed. De organisatie had veel principes. Een kogel door je kop wanneer je het wachtwoord verkeerd had was hier één van. Of uberhaubt het vragen naar een wachtwoord. Of dit principe de wereld meer vrede gaf dan nog meer dood en verderf.. ach, over dat soort dingen moet je simpelweg niet te lang nadenken.

"There is one new message for you" sprak de zeer geavanceerde AI Mason toe toen hij zijn kamer binnenliep. "Tell me" reageerde hij koel, terwijl hij een biertje uit de minibar viste en zichzelf neerplofte op de bank. "Voice recognized as Mason J. Harris" - gelukkig maar - "message: your target is staying in room 301 of the Grand Hotel, 4.3 miles from here". "Thanks AI" riep hij terug. Binnen ieder hotel heette de AI weer anders, wat het lastig maakt om 't allemaal te onthouden. In Madrid heet ze (of nou ja, 'het') Clara - in Amsterdam heet ze Speedy (don't ask me why). "FYI: there is another hunter going for the same target", bliepte de computergestuurde stem als laatste bericht. Mason fronste. "Ehm, what?" Hij hield wel van een uitdaging, maar op dit moment kon hij het geld goed gebruiken en bovendien was dit uiterst ongebruikelijk.

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3194
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor Ravief » 31 Mar 2017, 15:06

Het tijdsverschil tussen Madrid en Toronto voelde vreselijk. Niet dat het zoveel was -maar twee uur- maar juist daarom raakte ze zo in de war. Ze voelde zich moe en futloos, wat nergens op sloeg.

Ze wist haar gapen alleen maar te verbergen achter de veel te grote Starbucks beker. De taxichauffeur zat af en toe via de achteruitkijkspiegel naar haar te gluren, wat een paar minuten ophield toen ze zijn blik trof en naar hem glimlachte. Vanaf haar landing had haar mobiel amper stilgestaan. Ook nu kreeg ze weer heel wat sms'jes binnen die van informatief naar stilletjes dreigend gingen.

22:30 uur - Je hebt vertraging, merk ik
22:30 uur - Kluis 267
22:35 uur - Staat goed, dat jasje
22:36 uur - Er is een taxi voor je
22:36 uur - Grand Hotel, kamer 301
22:37 uur - Jonah Robertson
22:38 uur - Don't screw up

Kate was er aardig klaar mee en had de kinderachtige neiging om een boze emoticon terug te sturen. Wie dacht hij wel niet wie hij was? Ze kon elk moment eruit stappen en dan moest hij iemand anders zoeken voor zijn klusjes! Eruit stappen was sowieso een goed idee. Deze man werd haar iets te bazig en overheersend. Het gaf haar de kriebels en dat gebeurde niet zo snel.

"Grand Hotel, graag."
De taxirit liep gesmeerd en Kate gaf hem voldoende geld om niet op te vallen -te veel en je werd onthouden, te weinig en het was niet best. Met haar tas over haar schouder liep ze doelbewust naar binnen, glimlachte vriendelijk naar de receptioniste en kreeg de sleutel voor 301. Het hotel stond bijna bekend om hun gasten: getrouwde mensen die hier hun geliefde ontmoetten voor een romantisch weekend of een vluggertje.
Gezien ze wist dat deze klus eraan zat te komen, was Kate geen onbekende voor Jonah, noch voor het hotel. Madrid was even tussendoor gekomen, maar toen ze bericht had gekregen dat het tijd was, had ze de eerste de beste vlucht terug geboekt.

"Jonah? Lieverd?" Ze stond al binnen, maar kon het niet helpen om zijn naam te roepen. Ze grinnikte toen ze ineens de zoete muziek hoorde en een douchekraan die dicht werd gedraaid. Ze glimlachte verblijdt naar 'haar' Jonah toen hij -zonder iets aan te hebben- op haar afliep en haar begroette met een kus. Samen liepen ze verder de kamer in en Kate drukte hem op het bed, waarna ze hem liet liggen, de gordijnen dicht deed en met een glimlachte terugkwam.
"Al helemaal in de stemming merk ik.." Jammer voor hem zou het niet zover komen. Ze had hier best een poosje over nagedacht. Ging ze voor een pistool, of mepte ze hem neer, vergiftigde ze hem? Uiteindelijk was dit het makkelijkste.
Ze bond zijn handen vast aan de spijlen van het bed, drukte zijn lichaam met haar gewicht stevig tegen het matras en pakte een kussen. "Je vrouw zegt gedag."
De schrik in zijn ogen was goud waard. Letterlijk eigenlijk, gezien ze via een omweg door zijn vrouw werd betaald. Zijn gespartel terwijl ze hem liet stikken in het kussen was vuriger dan ze had gedacht. De gedempte schreeuwen en geluiden waren niet anders dan anders. Toch wel interessant dat zelfs bij de meest weke personen een oerdrang om te overleven naar boven kwam als ze oog in oog met de dood stonden.

Kate dronk met kleine slokjes van de goedkope champagne, werkte haar make-up bij, zorgde dat de hoogblonde pruik goed zat en hing een 'do not disturb'-kaartje aan de klink. Amper een half uur nadat ze was ingecheckt, gaf ze de sleutel weer af, stak buiten een sigaret op en besloot alvast richting het Continental te lopen. Eenmaal klaar met roken -wat ze toch echt een smerige gewoonte vond- vervolgde ze haar weg per taxi.

Done.

Ze reageerde nooit op de berichtjes, behalve als ze weigerde of als de klus was geklaard. De betaling zou als het goed was vandaag nog op haar rekening verschijnen. Kate keek uit naar een paar rustige dagen en was dan ook van plan om een poosje in Toronto te blijven.
Het was haar eerste keer dat ze echt in de Continental van Toronto verbleef en in de foyer bleef ze even staan om om zich heen te kijken. Hoewel de regels haar bekend waren, was Kate soms het achterdochtige type die precies moest weten waar de uitgangen waren en waar de liften zich bevonden en waar je dekking kon zoeken.
De frisse, maar zeer chique inrichting beviel haar uitstekend en ze liep naar de balie. Een kort gesprekje volgde en ze kreeg kamer 483 toegewezen. In de lift haalde Kate de pruik af en stopte deze in haar tas en liet haar focus glippen. Ze kon wel een borrel gebruiken.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
littlehouseonahill
Berichten: 66
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 13:43

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor littlehouseonahill » 31 Mar 2017, 20:22

Via de scope van zijn custom groen gekleurde M40A5 keek hij bij kamer 301 naar binnen. Mason zelf lag op het gebouw naast het Grand Hotel, terwijl zijn doelwit aan het douchen was. Langzaam maar secuur schroefde hij zijn geluidsdemper op zijn scherpschuttersgeweer. Met een klikgeluidje wist de Aussie dat het goed vast zat en hij klaar voor een mogelijk schot was. Hij keek op zijn horloge. 22:48. De muts die hij op had trok hij wat strakker over zijn hoofd. De douchedeur ging open. Hij hield zijn adem in voor een perfect shot en begon al ietwat druk te zetten op de trekker - totdat Jonah plots de douche vastberaden uitliep. Aan het tempo was te zien dat dit zeker geen loopje was om zijn handdoek te pakken, maar eerder omdat er iets aan de hand was.

Met samengeknepen ogen tuurde hij door zijn vizier. Een voor hem onbekende vrouw werd gekust en meegetrokken naar een andere ruimte. "You have got to be kidding me" mompelde de sluipschutter. Of dit was de tweede jager waarvoor de AI in zijn hotelkamer al gewaarschuwd was, of het hoertje waar hij wel vaker mee afsprak. Ten minste, zo iets meende hij gelezen te hebben in zijn briefing, maar die las hij niet al te goed door. Het boeide hem ook te weinig. Geef Mason een tijdstip en een plek, dan red hij zich wel.

De ruimte waarin ze naar binnenliepen was de slaapkamer. Ze hadden de deur niet dichtgedaan en van de plek waar Mason lag kon je net de rand van het bed zien, met vier bungelende benen. Met de onmogelijkheid voor een kill vlogen er allerlei reserve plannen door zijn hoofd. Logischerwijs was hij te laat als het de andere hunter was, anderzijds kon hij beter blijven liggen als die meid zijn Netflix and drill momentje was. Hij kon hun ook hun beide benen aan puin schieten en vervolgens zijn weg naar het hotel banen. Soms beangstigde het hem wat voor maffe gedachten hij in zijn hoofd rond had spoken. Mason glimlachte en begon met het inpakken van zijn wapenuitrusting toen hij één set benen spartelend zag bewegen. Nogmaals glimlachte hij toen hij het onterecht genoemde hoertje de hotelkamer weer zag verlaten en de twee overgebleven benen levenloos in bed zag liggen en baande zijn weg naar beneden.

"Most intriguing" zei hij, toen de nog onbekende vrouw de lift uit kwam lopen. "Nu ik je van dichtbij zie had ik niet zo snel verwacht dat je een verleidster was".

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3194
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor Ravief » 31 Mar 2017, 20:38

Meteen aangesproken worden na een dag als vandaag was niet iets wat op Kate's wenslijstje stond. De meeste huurders bij The Continental lieten elkaar ook wel met rust, dus ze keek zowaar een beetje verbaasd op. Een verontschuldigend glimlachje volgde bij zijn woorden.
"Het is een beetje laf, maar soms is het nodig." Ze nam hem eens op en wierp een blik de hal in. "Ik wil even mijn spullen droppen, maar daarna mag je me gerust op een drankje trakteren en vertellen wat voor type ik wel ben volgens jou." Een gekke manier van uitnodigen, maar een borrel kon eigenlijk nooit kwaad. Gezien ze wist waar ze logeerde, kon ze ervan uit gaan dat de bar hier goed was en genoeg aanbod had om haar smaak tegemoet te komen.
"Kate. Kate Moore." Met die woorden stak ze hem haar hand toe en achter haar gingen de deuren van de lift met een ping dicht.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
Learmont
Berichten: 49
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:20

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor Learmont » 31 Mar 2017, 20:50

Op hetzelfde moment zakte in Amsterdam een man kermend door zijn knieën. Hij had zijn handen over zijn pas gebroken neus geklemd, en het bloed sijpelde tussen zijn vingers door. Halverwege zijn val begon de man aan een knetterende vloek, die werd afgebroken omdat de inhoud van zijn hersenpan plots als fijne moes tegen de wand achter hem spatte. Maveric had zich inmiddels omgedraaid en de volgende belager kreeg twee kogels in zijn buik voordat de derde een einde maakte aan zijn aanval en zijn leven. Snel en gefocust liep Marv de gang af, van de luwte in het gevecht gebruik makend door zijn magazijn te verwisselen. Het was de laatste clip die hij had voor zijn Sig Sauer, maar het zou meer dan voldoende zijn. Achter de eiken paneeldeur zou een bureau staan, met daarachter een man die te dik en te grijs was voor zijn leeftijd. Hij zou zitten beven als een rietje, en één schot zou voldoende zijn.

Beheerst drukte de gehanschoende hand van Maveric de koperen klink naar beneden. Hij duwde de deur direct open -twijfelen is sterven- en liep met geheven pistool de halfduistere ruimte in. Er volgde een korte ademhaling en toen het donderende geraas van drie AR15's die hun magazijn leegschoten. Marv liet zich over de vloer rollen, schoot de eerste schutter in zijn knieschijven, maaide de tweede ondersteboven met een rugbytackle en voorzag de derde van een extra gat in zijn hoofd midden in die tackle. De man onder hem begon te schoppen en te slaan. Maveric wist een voet op de keel onder hem te krijgen en drukte. Geschreeuw werd gerochel en vervolgens helemaal niets meer. Alleen nummer drie lag kermend naar zijn benen te graaien. Maveric schoot hem door het hart en stond op. De ouwe man zat nog steeds te trillen achter zijn bureau en stonk naar urine. Het laatste schot weerklonk in de ruimte.

Eenmaal buiten graaide hij de telefoon uit zijn zak en belde de opruimdienst. Het mocht dan iets meer kosten, maar niemand zou ooit meer vragen naar de lijken in het gebouw achter hem. Vervolgens haalde hij zijn fiets van het slot -dit bleef immers Amsterdam- en peddelde rustig naar het Continental. Bij de balie kreeg hij één bericht. Er is iets gaande in Toronto. Ga er heen en los het op.
"Who? Who is but the form following the function of what and what I am is a man in a mask."

Gebruikersavatar
littlehouseonahill
Berichten: 66
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 13:43

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor littlehouseonahill » 31 Mar 2017, 21:02

"Mason" antwoordde hij en schudde haar hand. Hij glimlachte. "Dat is goed, ik loop alvast richting de bar. Ik zie je zo wel" zei hij en liep zonder blikken of blozen richting de bar. Wie had haar het contract gegeven? Hoe had zij zich zoveel sneller kunnen voorbereiden? Hijzelf wist de naam pas enkele uren. Datzelfde geldt voor zijn verblijfplaats, kamer 301.

"That was my fucking target!" schreeuwde een jong blond ding terwijl Mason de bar naar binnenliep. Hij trok zijn wenkbrauwen op. "Klinkt bekend" zei hij, terwijl hij langs de ruziënde mensen liep. "Bemoei je met je eigen zaken, vent" riep de man tegen Mason, die de dood in zijn ogen had staan en daarnaast de pittige blondine van hem afhield. Mason draaide zich om en keek verrast. "Interesting".

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3194
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor Ravief » 31 Mar 2017, 21:18

Kate nam de tijd om zich op te frissen. Borstel door haar asbruine lokken, schoon T-shirt aan, luchtje op, gemakkelijke schoenen aan. Even streek ze glimlachend over de koffer waar ze haar geliefde handpistolen in had, maar liet ze toch achter. Snel poetste ze haar tanden met water en zocht de bar op.

Het leer van de barkruk kraakte lichtjes toen ze ging zitten naast Mason en draaide zich nog even om. Serieus? Vechten? Hier? Het was geen wonder dat er al snel een paar beren van Management aankwamen en beiden werden afgevoerd. Oei.. dat was voor het eerst dat ze het zag.
"Captain Morgan," bestelde ze een rum bij de barista en richtte zich op Mason en hief haar glas lichtjes toen het drankje voor haar werd gezet. Moest ze toosten? En waarop? Dus ze hield het bij het gebaar en nam genietend een slok. Pfoeh. Lekker.
"Maar jij zat ook achter Robertson aan?" Dat was vreemd. Meestal waren contracten niet openbaar, tenzij het iemand van hen was die regels had overschreden waar geen genade voor te vinden was. Maar dan werd ook echt iedereen op de hoogte gesteld. Bij haar was de communicatie zoals bij elke andere klus gegaan.
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Gebruikersavatar
littlehouseonahill
Berichten: 66
Lid geworden op: 27 Jun 2015, 13:43

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor littlehouseonahill » 31 Mar 2017, 21:28

Hij trok zijn linker wenkbrauw langzaam op. Het boeide haar barweinig wat er gaande was. Grappig. "Ja, klopt." Hij nam een slok van haar drankje en bestelde hetzelfde daarna voor zichzelf. Een glas suisde langs zijn hoofd en kletste kapot tegen de muur aan. Hij haalde zijn schouders op en keek de barvrouw aan. "Is dit normaal in Toronto? Ik dacht dat de bekende principes hier strenger waren dan in elk ander Continental". De barvrouw haalde haar schouders ook op en negeerde Mason verder. "Klopt inderdaad. Ik ben hier nog maar net, kreeg te horen wat mijn target was en dat er al een ander met hetzelfde contract bezig was." Steeds meer mensen begonnen er in de achtergrond te bemoeien met het akkefietje dat plaats vond. Mason wilde er iets aan gaan doen. Hij was altijd wel in voor het voeden van de agressie binnen een opstootje.

Aslan
Berichten: 21
Lid geworden op: 29 Jun 2015, 22:48

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor Aslan » 02 Apr 2017, 20:43

Er was van alles gaande in The Continental. Er zaten mensen met elkaar aan de bar terwijl er ook een soort van opstootje leek te zijn. De deuren klapten open en er kwam een zeiknatte man in een duikpak binnen. "This gotta be one of the greatest merc-stories ever" lachtte Levi zichzelf toe. Hij zette zijn duikbril af en liep, dwars door het opstootje, richting de bar. Het was duidelijk te zien dat Levi op een zeer uitdagende en creatieve manier zijn opdracht had weten te voltooien. "Pint of Guinness, please" zei hij, terwijl hij zijn ogen snel observeerden wat er om hem heen gebeurde. "En vergeet het rietje niet." voegde hij er nog aan toe. Op dat moment keek Levi de barman recht in zijn ogen aan. "Vergeet..het..rietje...niet, please."

Gebruikersavatar
Ravief
Site Admin
Berichten: 3194
Lid geworden op: 28 Jun 2015, 14:28

Re: Welcome to the Continental

Berichtdoor Ravief » 02 Apr 2017, 21:58

Ze stond op het punt om wat te zeggen toen er een gast in een duikpak binnenkwam. Nu had Kate al best eens wat gekke dingen gezien, maar dit sloeg wel alles. Guinness met een rietje?

Achter hen kwamen er wat mensen binnen die, te zien aan hun kledij, direct contact hadden met de Manager. Zowel de grote man als de vurige blondine werd het zwijgen opgelegd door een enkele kogel door de kop. Even werd het doodstil in de kroeg.
"De volgende die zich niet aan de regels van The Continental houdt, krijgt een openbaar contract."
Kate kreeg een lichte glimlach. Een bounty op een van hun eigen? Dat was al even geleden... In elk geval werd het weer rustig, kwam de schoonmaakploeg en mensen hervatten hun gesprekjes van eerder. Zij draaide weer naar Mason en raakte net niet zijn been. "Ik wist niet dat zijn contract openbaar was. Wel vreemd, want meestal wordt dat anders aangepakt. Hoe dan ook.. Ik zat al in zijn leven om informatie los te weken, dus ik had het einde van de missie al wel verwacht. Het kwam alleen eerder dan ik had gedacht."
I write for the same reason I breathe - because if I didn't, I would die

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast